]]> http://fakatnurrabuderinbirtutku.wordpress.com/2012/01/29/self/feed/ 0 fakatnurrabuderinbirtutku 000012 000010 000011 http://fakatnurrabuderinbirtutku.wordpress.com/2012/01/29/new-post-9/ http://fakatnurrabuderinbirtutku.wordpress.com/2012/01/29/new-post-9/#comments Sat, 28 Jan 2012 23:52:05 +0000 fakatnurrabuderinbirtutku http://fakatnurrabuderinbirtutku.wordpress.com/?p=6861 ]]>

 http://fizy.com/#s/13oob5

sabah namazına uyandırdığında genelde And every day my confusion grows cümlesinde uyanırdım,

…

bu da böyle bir anı.

Maymunu ormandan çıkarabilirsiniz,

ama

ormanı maymunun içinden çıkaramazsınız.”

Kalbimin pervaz aralarına yastıklar sıkıştırdım böylece dışarıdan yalıtılmış oluyor.

İyileşmiş gibi görünürlerdi, hatta bir bakıma iyileşirlerdi de; melankolik durumları hafiflerdi; bir kez daha yer, içer ve gülerlerdi. Ama bu iyileşme aslında ümitsizlikten kaçmanın yolunu artık bulduklarını gösterirdi:

Ölüme kaçış.

…

Neysen o ol.”

haziran sancılı bir ülkedir kalbimizde,

o kadar kötüsünüz ki, evet sizi mutsuz edebilecek kadar mutlu olan insanların varlığı sizi insanlıktan çıkartıyor.

http://fizy.com/#s/125feu

sevdiğimiz şarkılardan bir taneciği,

bazen insan başına geleceği bilir. çekeceği mide ağrısını, sancımayı; söz yitimini.

öyle ki bazen insan yemeden içmeden kesilir. gidecek yeri olmamasını, başka hiçbir yere sığınamayacağını, artık hiç huzur bulamayacağını.

öyle ki bazen insan yok olmayı ister. aptal bir umuda sığınarak çıktığı yolculukta istenmemeyi, reddedilmeyi.

öyle ki bazen insan çaresizdir. yağmurun altında. sıcak evlerinde insanlar, hayatın köşesinde.

öyle ki bazen insan anlaşılmayacağını bilir. yanlış anlaşılacağını ya da anlaşılmak istenilmeyeceğini.

öyle ki bazen insan, aslında olduğu şey olmayabilir. insan artıkları kaplar dört bir yanı.

öyle ki bazen insan ağlayabilir. kendinden bile utanır gözyaşları, kaçacak yer aranır, yere atarlar kendilerini.

öyle ki bazen insan ne yapacağını bilmeyebilir. bir dost avuntusuna hasret, saçma bir bekleyişe dönüşebilir.

öyle ki bazen insan fark eder. geride bir şey kalmadığını insana dair.

öyle ki bazen söz biter. tüm dünya biter seslerle. çığlık çığlığa insandan geriye kalan ziyan olur gecede…*

kalıcı olanın fotoğraf olduğunu söylerdi.*

fotoğraf ve söz farklı yerlerden. sadece bağdaştırdım, neden bilmem etkilendim, belki de fotoğrafın hikayesini bildiğimden.

okuldan dijital istiyorlar ve resmen dijital fotoğraf aleti alacağım,

Kristensenn hatırlatması…

Olacağına var kuş.

Analog çünkü merak etmeyi seviyorum.

Ama buracıkta o inatçı anakaralar yükselir. Çakıllı sığlıklar ve sarp kayalar suyu delerek çırçıplak dışarı uğrar; ölümcül ışığın ve istikrarsızlığın yaşam idamesine elverişsiz o kurak, korkunç mekanına taşar. İşte artık, artık akıntılar aldatır, dalgalarsa ihanet eder, kayayla ve havayla çarpışmak için yaygaracı köpüklerle atılıp sonsuz döngülerini kırarak, kırılarak…

Her şeyiyle denizin sürüklenmesinden olma bu yaratık, gün ışığının kupkuru kumlarında ne yapar? Ya akıl ne yapar her sabah uyandığında?

http://fizy.com/#s/1ai6wo